Troetelroute

door pay-uun_hiu op donderdag 28 juni 2007

Hildfeld, Duitsland op zaterdag 17 juli 2004

cultuur sport recreatieve sport hotels Heide Hotel

 

'Wat een ellende', zegt Thomas Pretzsch. De hoteleigenaar en kok van het Heide Hotel in Hildfeld kijkt boos naar buiten waar een grijze lucht leegdruppelt boven de Sauerlandse bergkammen. 'Dat wordt vanmiddag niks met kleiduiven schieten', voorspelt hij. 'We gaan maar wafels bakken. Een ellende, dat is het.'


De leden van de kegelclub uit Mettmann mopperen hooguit een beetje. Ze zijn vandaag de enige met wandelplannen. Voor uitleg over de geliefde Rothaarsteig, de Renner onder de wandelroutes, heeft zich dit weekeinde niemand gemeld. Voor de haal-en brengservice evenmin.


'Op zo'n dag is er weinig te doen', beaamt Norbert Hoffmann, een van de zes Rangers die de wandelaars letterlijk en figuurlijk op het pad houden en ook de nodige zorg voor het pad zelf dragen. Samen met een collega heeft hij het noordelijke deel onder beheer, dat begint in Brilon en loopt tot vlak onder Winterberg.


In het totaal beslaat de route 154 kilometer rustiek wandelgenoegen over het zand-en leisteen van het Rothaargebirge dat voor een groot deel de natuurlijke grens vormt tussen de deelstaten Nordrhein-Westfalen en Hessen.


'U komt precies als wij u nodig hebben', roepen een paar wandelaars blij als ze het groene uniform met het logo van de Rothaarsteig (een rood vierkantje met een liggende R) van Hoffmann zien. Ze komen er niet uit. 'Kijk', zeggen ze bij een splitsing, 'hier links staat het teken en hier rechts ook. Waar moeten we nu naar toe?'


Het lijkt wel de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van het Rothaarsteig-logo. Niet alleen op Hoffmanns arm, maar ook op de bomen links en rechts springt het rode teken in het oog. 'Wat u wilt', antwoordt de Ranger hoffelijk. 'Rechts gaat u over de heide, en links komt u direct bij de Clemensberg. Beide paden komen daar weer bij elkaar.'


Hoffmann kijkt het groepje na dat gerustgesteld het linkerpad oploopt. 'De echte wandelaars hoef je dat niet te vertellen', vindt hij. 'Die hebben een kaart bij zich.'


Maar zo werkt de Rothaarsteig-filosofie niet. De route moet voor iedereen begaanbaar zijn, ook voor mensen die niet getraind zijn en geen kaart kunnen lezen, verklaart Rothaarsteig-bedrijfsleidster Christa Velten. Niet alleen zijn er zes Rangers full time in dienst, op het Projektbüro Rothaarsteig zijn ook nog drie medewerkers uitsluitend bezig met deze wandelroute.


De Rothaarsteig is niet zomaar een wandelintermezzo route. Het is een concept, een merk met een eigen filosofie, eigen wegwijzers, rugzakken, sokken, arrangementen en een keurmerk voor hoteliers.


De Nederlandse wandelaar is al aardig bediend met 7000 kilometer gemarkeerde Lange Afstands Wandelpaden (LAW's), voorzien van informatiegidsjes en routebeschrijvingen. Maar de Rothaarsteig is een absolute troetelroute, waaraan alleen de rode loper ontbreekt. 'Wat valt er voor de wandelaar nog aan beleving over?', vraagt de LAW-woordvoerster zich af.


Daar zorgen de Rothaarsteig-specialisten wel voor, die hun route niet voor niets 'Der Weg der Sinne' hebben gedoopt. 'Waar de Rothaarsteig het zelf niet geeft, proberen wij het te ensceneren', verklaart Velten. 'Soms zie je een oude bank staan met een berg bomen ervoor. Dan proberen wij het oorspronkelijke uitzicht terug te halen door die bomen te kappen. Of we maken een uitzichtsplateau met trappen.'


En anders zijn er wel de speciale Rothaarsteig-bosmeubels, of de Rothaarsteig-Erlebnisstationen met milieuverantwoorde uitleg over flora en fauna. Zoals het nieuwe Ökosystem Wald nabij Bad Berleburg. Langs de weg staan enkele houten kasten met pantserglas vol educatief-aanschouwelijks. Maar spannender is de veertig meter lange hangbrug over de kloof van de Schladebach.


Spelen, leren, bewegen, genieten. De Rothaarsteig is het zorgvuldig vormgegeven domein van de nieuwe wandelaar. 'Halverwege de jaren negentig werden we nog door iedereen uitgelachen', zegt Rothaarsteigbedenker Thomas Weber, directeur van de VVV Schmallenberg. Was er iets suffer en slomer dan wandelen? Zo'n tijdverdrijf voor bejaarde natuurfanatiekelingen die met kniebroeken en boterhamtrommeltjes en een thermosfles 's ochtends vroeg op pad gaan en 's avonds met de kippen op stok.


Maar met een doelgericht promotie-offensief en een startsubsidie van 2,5 miljoen euro bleek het wandelconcept, begonnen in 1998, wel degelijk een nieuw publiek aan te spreken. 'Er is geen wandelroute die zo in de markt is gezet als deze', zegt Velten. Volgend jaar komt er zo'n luxe-wandelweg tussen Bonn en Wiesbaden.


'De nieuwe wandelaar is jonger, gemiddeld 48 in plaats van 65', weet Velten. 'Hij heeft een goede rugzak, draagt een trackingbroek en speciale wandelschoenen en hij loopt niet meer van 's morgens tot 's avonds, maar neemt ook de tijd om te genieten van andere dingen.'


Zo'n honderdduizend wandelaars lopen er naar schatting per jaar over de Rothaarsteig. Dat zijn dan over het geheel genomen 40-jarige, goed verdienende academici, aldus Weber. Wat een zeer prettige bijkomstigheid is, ze zijn vooral ausgabefreudig. De nieuwe wandelaar loopt gerust een fikse afstand in zijn tiptop-uitrusting en geniet dan zijn beloning in de vorm van een goede maaltijd met een goed glas wijn.


Bij voorkeur in een van de Rothaarsteig-gecertificeerde kwaliteitsbedrijven, hotels en restaurants die door het projectbureau zijn getest op hun service voor wandelaars en daarom het Rothaarsteig-logo aan de deur mogen hangen.


Het Heide Hotel in Hildfeld is zo'n Rothaarsteig-gekeurd hotel, waar Thomas en Bella Pretzsch precies weten wat iemand na 25 kilometer bos-en heidepad in de stromende regen nodig heeft. Voor de modderschoenen staat bij de deur een dienblad klaar. De natte kleren gaan in de droogruimte. De stijve spieren krijgen respijt in het zwembad en de sauna. Voor de innerlijke mens is er een warm onthaal met een Nußknacker, de lokale kruidenbitter.


Er is eten, drank, een luisterend oor, en er zijn tips voor de volgende dag. Dat is wat de nieuwe wandelaar verlangt. Hij is geen romantische doler die zijn gewonde ziel in eenzaamheid de berg opsjouwt, maar een opgeruimde genieter. En na een dag vol Erlebnisstationen, eko-informatie en bosmeubilair denkt hij, vrij naar Goethe: 'Über allen Gipfeln ist eine Gaststätte.'